ഒരുകരയില്‍നിന്നു നോക്കുമ്പോള്‍

ഇരുകരകള്‍ക്കു മദ്ധ്യേ
ശാന്തമായൊഴുകുമീപ്പുഴയില്‍ നിറച്ചും
മേഘഗര്‍ജ്ജനം, ഒപ്പം ദ്യുതിയും

ഒറ്റയായിരിപ്പൂ നമ്മളിരുവരും രണ്ടുകരകളില്‍
ഇടയിലൊഴുകുമീപ്പുഴയില്‍ നിറച്ചും
വിഷാദം, ഉപ്പും കണ്ണുനീരും.

ഒരുകൊച്ചുകല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞുനോക്കു
പുളകങ്ങള്‍നല്‍കുന്നൊരോളമാണോ ഫലം
പ്രളയമാണോ അതോ അഗ്നിവര്‍ഷമാണോ.

വസന്തം പോലും കാമിച്ചൊരീക്കൊച്ചോളങ്ങള്‍
ഇത്ര കലങ്ങുവാനെന്തേ
അറിവതില്ലോമലേ.

ഒരിക്കലെങ്കിലും ഓര്‍ത്തുവോ, സഖി
ഇക്കരയില്‍ ഞാനെത്രയേകനെന്നു
പുഴയില്‍ നോക്കിയെത്ര മാഴ്കുന്നുവെന്നു

സഹനദീപം കെട്ടുപോയല്ലോ
നശിച്ചുപോകട്ടെയിന്നീപരീക്ഷണം
എന്നെത്രമാത്രം നമ്മളാഗ്രഹിച്ചീടിലും

വരളല്ലെയിക്കൊച്ചുനീര്‍ച്ചാല്‍ -
ഭയാനകമെങ്കിലും, അതില്‍ -
ഒഴുക്കിന്നുമുണ്ടു, വിദൂരസുന്ദരദിനങ്ങളിലെന്നപോലെ.

വരളല്ലെയിക്കൊച്ചുനീര്‍ച്ചാല്‍
ഇതുവെറും പുഴയല്ലെനിക്കെന്റെ
ഹൃദയം തുറന്നിട്ട ചോരയാണു.

ഓം

ഓം ഹരിശ്രീ ഗണപതയെ നമ:

പുഴ പോലൊഴുകുവാന്‍ ഞാനെന്നും

ഇത്രനാള്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ പ്രേമിച്ചിരുന്നതായ്

ചെറ്റുമീ ഭ്രാന്തന്‍ പറഞ്ഞതില്ലോമനേ

നിന്‍ സ്വരം, ഗന്ധം, ദിവ്യദര്‍ശനം

മണല്‍ത്തരികള്‍പോലും കോരി,

ത്തരിക്കും ചലനവും

ജ്വലിതമാക്കിയെന്‍ ഹൃദയത്തെ

പ്രഭാപൂരം നിറച്ചുവെന്‍ ദിനങ്ങളില്‍.

പ്രണയമോ പ്രിയേയിതു,

അല്ലല്ലിതുവെറും കാമം, മാംസബന്ധിതം.

സമ്മോഹനം നിന്‍ ദേഹസാഗരം

നോക്കിക്കുതിക്കുമെന്‍ ദേഹിയാം

പുഴ തന്നാവേഗം.

കടലെന്നെങ്കിലും കാത്തിരിക്കുമോ

കാണാക്കാതങ്ങള്‍ താണ്ടിയിങ്ങെത്തുന്ന പുഴകളെ.

പുഴകള്‍ക്കിതു ജന്മബന്ധനം

സാഗരലക്ഷ്യം നേടാന്‍ കിതക്കുന്നവിരാമം.

ഇല്ലില്ലിതുവെറും കാമം, മാംസബന്ധിതം

പിടഞ്ഞവസാനിക്കുമേതോ മരുഭൂവില്‍

പറയാതെയെന്‍ മനം,

നിന്നെയറിയാതെയൊരിക്കലും

പൂര്‍ണ്ണവിരാമം രുചിക്കുന്നീ

അജ്ഞാത കാമുകന്‍.

കൂട്ട്

മരണത്തിലേക്കു നമുക്കൊരു കൂട്ടുണ്ടാകില്ലെന്നു അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

ജീവിതത്തിലും കൂട്ടു പിഴച്ചവനു

നടുങ്ങുവാനും മാത്രം

ഗൌരവമായ ഒരു സത്യമല്ലായിരുന്നു അതു.

ദു:ഖം, മാളത്തില്‍ നിന്നു പുറത്തു വരാന്‍ കാത്തുകിടക്കുന്ന

അനക്കോണ്ടയാണെന്നും അയാള്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു.

നിനച്ചിരിയാതെ പുറത്തു വരികയും

വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയും...

ദു:ഖത്തിനു മുന്‍പാണോ ശേഷമാണോ മൌനം

എന്നതു സന്ദിഗ്ധമായിരുന്നു

ഈ മൌനം മരണം തന്നെയാണെന്നു

അയാള്‍ പിറുപിറുത്തു.

മൌനത്തിലൊരിക്കലും കൂട്ടുണ്ടാകില്ലെന്നു

അയാളോടു ദൈവം കല്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഭ്രാന്തിനപ്പുറം...

ഉന്മാദം ഭ്രാന്തിനേക്കാള്‍ മീതെയാണെന്നു
പറഞ്ഞുതന്നതു
ഭ്രാന്തനായൊരു സുഹൃത്തായിരുന്നു.
വെറും ഭ്രാന്തില്‍ പ്രണയമുറങ്ങുന്നില്ല പോല്‍!

അവന്‍ പറഞ്ഞു -
ഉന്മാദിയെപ്പോളും പ്രണയി കൂടിയാണു.
പ്രണയം അവളോടായിരിക്കാം...
അവനോടായിരിക്കാം..
അവരോടോ അതിനോടോ ആയിരിക്കാം..


സ്വരാജ്യം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സന്തോഷം..
അങ്ങിനെ പ്രണയപാത്രങ്ങള്‍ പലതായിരിക്കാം.
എന്തായാലും
ഉന്മാദി പ്രണയിയായിരിക്കുമത്രെ.

എന്റെ ഭ്രാന്തന്‍ സുഹൃത്ത് ദു:ഖിതനായിരുന്നു
- അവനുന്മാദമില്ലത്രെ! കഷ്ടം.
അവനെന്നോടു അസൂയയാണെന്നു
ഇന്നലെയാണു ഞാനറിഞ്ഞത്.

പിള്ളമനസ്സിലെ കുഞ്ഞുകള്ളങ്ങള്‍

ഇതൊരു കുഞ്ഞു മനസ്സിന്റ്റെ കാര്യമാണ്. പിള്ളമനസ്സില്‍ കള്ളമില്ല എന്നുറപ്പിച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്കു രണ്ടാമതൊന്നു കൂടി ചിന്തിക്കുവാനുള്ള അവസരം ഒരുക്കിത്തരുന്ന ഒരു കാര്യം.

സംഭവം ഇതാണ്. കുഞ്ഞുറോസ് ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തു താമസിക്കുന്ന കുഞ്ഞാണ്. ഒരു ഒന്നര വയസ്സിനു മേല്‍ പ്രായം വരുന്ന മിടുക്കി. ഒരു കുഞ്ഞു പൂവിന്മേല്‍ ഒരു പൂമ്പാറ്റ വന്നിരുന്നാല്‍ എങ്ങിനെ, അതുപോലെ.

ആളൊരു ചിമിട്ടാണ്. ഭയങ്കര വര്‍ത്തമാനക്കാരി. പ്ലേസ്കൂളിലൊക്കെ പോകുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാവരെയും കയ്യിലെടുക്കാനുള്ള വേലത്തരങ്ങളും കയ്യിലുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ഒരു മാന്യവ്യക്തിയായതുകൊണ്ടു, ഈ കക്ഷിക്കു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ നല്ല സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.

അപ്പൊ, പറഞ്ഞുവന്ന കാര്യം ഇതാണു. ഇന്നലെ, ഇദ്ദേഹം അല്പം ന്യായമൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ക്കു കൂട്ടായി ഇരിക്കുകയാണ്. ടപ്പേന്നു എണീറ്റു പോവുന്നു, സ്വന്തം ഫ്ലാറ്റിന്റ്റെ വാതില്‍ പുറത്തുനിന്നു വലിച്ച് അടക്കുന്നു. അതുതന്നെ ഒരു അഭ്യാസമാണ്. ഈ ഇത്തിരിപ്പോന്ന കുട്ടി വാതില്‍ അടക്കുന്നതു കാണാന്‍ തന്നെ ഒരു രസമുണ്ട്. പൊടുന്നനെ വാതില്‍ അടയുന്നതു കണ്ടു കുട്ടിയുടെ അമ്മ വന്നു വാതില്‍ തുറന്നു നോക്കി. കുഞ്ഞുറോസിനതത്ര പിടിച്ചില്ല. അമ്മയെ തള്ളീ അകത്താക്കുന്നു, വീണ്ടും വാതില്‍ വലിച്ചടക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലുണ്ടല്ലോ എന്ന ആശ്വാസത്തില്‍, കുഞ്ഞിന്റ്റെ അമ്മ പിന്നെ പരിഭ്രമിച്ചില്ല. കുഞ്ഞുറോസ് നേരെ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കളയിലേക്കു കയറുന്നു. എന്റ്റെ ഭാര്യ ചെറിയ പണികളില്‍ ആണ്. അതേ സമയം തന്നെ, കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ, കുഞ്ഞുറോസ് അല്പം ഡിസ്റ്റര്‍ബ്ഡ് ആണ്. കുട്ടി വീണ്ടും സ്വന്തം ഫ്ലാറ്റിലേക്കോടി. (ഒരു കുഞ്ഞുകുട്ടി ഓടുന്നതു നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ടോ? ഒരേ സമയം ആഹ്ലാദവും ടെന്‍ഷനും നല്കുന്ന കാര്യം അതുപോലെ മറ്റൊന്നില്ല.) അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വാതില്‍ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചുനോക്കുന്നു. വീണ്ടും കുട്ടിയുടെ അമ്മ വരുന്നു, എന്താണു പ്രശ്നം എന്നന്ന്വേഷിക്കുന്നു, പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല എന്നറിഞ്ഞു സദയം വാതില്‍ അകത്തു നിന്നു ചാരിയിടുന്നു. പക്ഷെ കുഞ്ഞുറോസക്കതു പോര. വാതില്‍ പുറത്തുനിന്ന് അവള്‍ക്കുതന്നെ അടക്കണം, പരിശോധിച്ചു തൃപ്തിപ്പെടുകയും വേണം. ഒടുവില്‍, ആ ദൌത്യം എന്റ്റെ ഭാര്യ തന്നെ ഏറ്റെടുത്തു, രണ്ടു പേരും കൂടി വാതില്‍ പുറത്തു നിന്നു വലിച്ചടച്ചു വിജയശ്രീലാളിതരായി തിരിച്ചു വന്നു.

ഇത്രയും തന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്കു ചിരിയ്ക്കുവാനുള്ള വലിയൊരവസരം ഒരുക്കിത്തന്നു. പക്ഷെ ചിരിക്കിടയിലും ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായില്ല: ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന അപ്പയേയും, അമ്മയേയും, ചേട്ടായിയേയും വിട്ടിട്ട്, എന്താണ് ഇദ്ദേഹം പുറത്തുവന്നു സ്വസ്ഥം ഇരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു? സാധാരണയായി, ഈ കുരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ധാരാളമായി വരുന്നതാണ്. പക്ഷെ ഇതിപ്പോളൊരു വത്യസ്തമായാണല്ലൊ ഇദ്ദേഹം പെരുമാരുന്നതു. അധികം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. കുഞ്ഞുപൂവ് പൂമ്പാറ്റയോടു ഹൃദയം തുറക്കുന്നത്ര സൌമ്യമായും സ്വകാര്യമായും, ഒരു കുഞ്ഞാവശ്യം അവള്‍ മുന്നോട്ടു വച്ചു: “ആന്റ്റീ, ബിക്കറ്റു വേണം”.

ഇതിനായിരുന്നുവോ തുമ്പത്തളിരേ നീയിപ്പ്രാന്തെല്ലാം കാണിച്ചത്? ആഗ്രഹത്തിന്റ്റെ മുളപൊട്ടിയപ്പോള്‍, എന്തായിരുന്നിരിക്കാം അക്കൊച്ചു മനസ്സില്‍ മിന്നിമാഞ്ഞിരിക്കുക? അമ്മ തടയുമെന്നോ? ഇതേ വരെ ഇല്ലാത്ത കാര്യം! അതോ മറ്റാരെങ്കിലും പങ്കു പറ്റുവാന്‍ വരുമെന്നോ? സാധാരണയായി, പങ്കുവയ്ക്കുവാന്‍ ഒരു മടിയും കാണിക്കാത്ത ഒരു കുഞ്ഞാണിത്.

നമുക്കെന്തറിയാം അല്ലെ!

എന്തായാലും, സ്വസ്ഥമായിരുന്നു ബിസ്ക്കറ്റു തിന്നുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി ഞങ്ങള്‍ കുറെ ചിരിച്ചു.

സദയം എന്‍ നേരായ‍പേര്‍ ചൊല്ലി വിളിയ്ക്കുക

പോകുവതെങ്ങിനെ ഞാന്‍ നാളെ,
വന്നുഞാന്‍ ചേര്‍ന്നിട്ടില്ലിതേവരെ

നിര്‍ന്നിമേഷം നോക്കുക ഗാഢം:
തളിര്‍മരച്ചില്ലയിലൊരുപുതുകിളുന്തായും
എന്‍ പുതുനികുഞ്ജത്തില്‍ പാടാന്‍തുടങ്ങും
ചിതറും തൂവലെഴും ചെറുകിളിയായും
പൂവിന്നുള്ളിലെപ്പുഴുവായും
കല്ലില്‍ ഗോപ്യമാം രത്നമായും
ഓരോ നിമിഷവുംവരികയാണു ഞാന്‍

ചിരിതൂവാനും കരയാനും,
ഭയത്തിലമരാനും വീണ്ടുമാശയില്‍ തുടിക്കുവാനും
ഇപ്പോഴും വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കയാണു ഞാന്‍

സര്‍വ്വചരങ്ങള്‍തന്‍ ജനിമൃതിയാണെന്‍ ഹൃദയതാളം

ജലപ്പരപ്പില്‍പ്പിറന്നുവീഴുന്നൊരീയ്യലാണു ഞാന്‍
ഈയ്യലിന്മൃതിയായ് പറന്നിറങ്ങുന്ന പക്ഷിയും ഞാനത്രെ!

തെളിനീരില്‍ തുടിച്ചാമോദം വിഹരിക്കും തവള ഞാനാണു
അത്തവളയെനിരങ്കുശം ഭക്ഷിക്കും കൊച്ചുപാമ്പും ഞാനല്ലോ!

ചുള്ളിക്കമ്പുപോല്‍ എന്‍ കാലുകള്‍
ശുഷ്കമാത്രം ശരീരം ഞാന്‍ ഉഗാണ്ഡ തന്‍ ശിശു.
ഉഗാണ്ഡയില്‍ പ്രഹരായുധം വില്‍ക്കും വ്യാപാരിയായും ഞാന് വരും‍!

കടലില്‍ കൊച്ചുവഞ്ചിയില്‍ അഭയം
ആശിക്കും കൊച്ചുപെണ്ണു ഞാന്‍
കടല്‍വെള്ളത്തില്‍ മുക്കിഞാന്‍ കൊന്നു
മാനഭംഗത്തിന്നിരയെ, എന്നെത്തന്നെ.
ഒരു വ്യാഴവട്ടം മാത്രം ജീവിച്ചൊരാക്കൊച്ചുകീടാവിനെ
കാമത്തിരയില്‍ മുക്കിയ കടല്‍ക്കള്ളനും ഞാനാകുന്നു
അറിയാനും ആര്‍ദ്രമാകാനും കഴിയാത്തൊരീ
ഹൃദയമെന്റേതു മാത്രം സ്വന്തം.

അധികാരത്താല്‍ കരം തഴമ്പിച്ച ഞാന്‍
പൊളിറ്റ്ബ്യൂറൊ തന്നിലിന്നംഗം.
ഞങ്ങള്‍ക്കുകിട്ടേണ്ട വീടാക്കടം വീട്ടുവാന്‍
നിര്‍ബന്ധ ലേബര്‍ ക്യാമ്പില്‍ മരണത്തിലേക്കിഴയും
ശാപഗ്രസ്തനാം മനുഷ്യനുമാകുന്നു ഞാന്‍.

എന്നാമോദം വസന്തര്‍ത്തു പോലെ
ഭൂവിലെങ്ങും വിരിയിക്കും പുഷ്പങ്ങളെ, അത്രമേല്‍ സുഖദം
സപ്തസാഗരങ്ങളും നിറയ്ക്കും
അശ്രുപ്രവാഹമാണെന്‍ സന്താപം, അത്രയും അപരിമേയം.

സദയം എന്‍ നേരായ‍പേര്‍ ചൊല്ലി വിളിയ്ക്കുക
എന്റെയെല്ലാ ചിരിയും കരച്ചിലും കേള്‍ക്കട്ടെ ഞാനങ്ങിനെ
എന്റെ മോദവും താപവും അദ്വൈതമെന്നു ഞാനറിയട്ടെയങ്ങിനെ

സദയം എന്‍ നേരായ‍പേര്‍ ചൊല്ലി വിളിയ്ക്കുക
ഉണരുമാറാകട്ടെ ഞാന്‍, ദയാവായ്പിന്‍
ഹൃദയവാതായനം തുറക്കാന്‍ കഴിയട്ടെ.


*********************
ഇത് ടിക്-നോട്-ഹാന്‍ (Thich Nhat Hanh) എന്ന ബുദ്ധഭിക്ഷുവിന്റെ Please call me by my true names എന്ന കവിതയുടെ ഒരു സ്വതന്ത്ര തര്‍ജ്ജമയാണു. അദ്ദേഹത്തിന്റേതു ഒരു വളരെ നല്ല കവിതയാണെന്നാണു എന്റെ പക്ഷം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റു കുറച്ചു കവിതകള്‍ ഇവിടെ
അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ ഇവിടെ.

പ്രണയപരാജിതന്റെ കൂട്ടുകാരി

ഞാന്‍ കാതറൈന്‍
പ്രണയം പകുത്തവള്‍, പ്രിയന്റെ കാമിനി
മരുഭൂമിയില്‍ പെയ്ത മഞ്ഞുപോല്‍,
കടലില്‍ വീണ മഴത്തുള്ളിയായ്‍,
ദീപത്തില്‍ നിറയും നല്ലെണ്ണപോലെ
പരാജയത്തില്‍ രുചിച്ച കയ്പായി
ഞാനുണ്ടായിരുന്നു കൂടെ, ഇപ്പോഴില്ലെങ്കിലും.

മഞ്ഞായി ഞാന്‍ വീണതവനെ പുല്‍കുവാന്‍ മാത്രം
കാത്തിരിപ്പില്‍ തപിക്കുന്ന ലോഹമായിരുന്നു അവന്‍.
കപ്പല്‍ച്ചേതം വന്നവനു ദാഹജലമാകാന്‍
കടലോളം ഞാന്‍ ഒഴുകിവന്നു.
കഷ്ടം, വരണ്ട മുഖത്തൊരു തുള്ളി-
ക്കണ്ണീരായി മാത്രം ഞാന്‍ തീറ്ന്നു.

പ്രണയജ്വാലയ്ക്കു
സ്നേഹമായ് ഞാന്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
വിശപ്പടങ്ങിയാല്‍ മറപ്പതൊന്നാണീ പ്രണയം
എന്നറിഞ്ഞു.
പടയില്‍ത്തോല്‍ക്കവേ, കയ്ച്ച രുചിയായിരുന്നു ഞാന്‍.
പാവമെന്‍ പ്രിയന്‍
പ്രണയത്തിലാണേറ്റം തോറ്റതും മൂറിഞ്ഞതും.

ഉണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍ കൂടെ, എന്നും,
ഇപ്പൊഴില്ലെങ്കിലും എങ്ങും.

ഏകാന്തത :: ഫൈസ്

സായന്തനം വന്നു വീഴവേ
ചിരപരിചിതനാമെന്‍ സഖാവിനെപ്പോല്‍,
സാമോദം സോമരസം പകര്‍ന്നീടുവാന്‍
വിരുന്നെനിക്കെത്തിയിന്നേകാന്തത.

കാത്തിരിപ്പൂ ഞങ്ങളിരുവരും
നല്‍ത്തിങ്കളുദിക്കുവാന്‍
ഓരോ നിഴലിലും നിലാവു നിന്‍ ലാവണ്യ-
ത്തിരി തെളിപ്പതു കാണുവാനായ്‌.

ഇതു ഫൈസിന്റ്റെ തന്ഹായി എന്ന കവിത.
ഫൈസിനെ കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ ഇവിടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റ്റെ കവിതകള്‍ ഇവിടെ.

ഞാന്‍ അതോ ഇതോ (ഒന്നായ നിന്നെയിഹ രണ്ടെന്നു...)

അവര്‍ പറഞ്ഞു, ഞാനേറെ മാറിയിട്ടുണ്ടെന്നു
എനിയ്ക്കു തോന്നുന്നില്ല.
ചുണ്ടില്‍ പറ്റിയ മുലപ്പാലിന്റ്റെ മണം മാറുമോ
അച്ഛന്‍ പകുത്തുതന്ന തലമുടിയില്‍പ്പതിഞ്ഞ
വിരലുകളുടെ പതുപതുപ്പു മാറുമോ
ദൈവം വരച്ചതു മാറുമോ
ഒരുണ്ണിയായ്ഞാന്‍ മുത്തിയ ചെമ്പകപ്പൂവിന്‍നറുമണം
മൂക്കിലുള്ളതെന്നെങ്കിലും മാറുമോ
മനസ്സില്‍പ്പതിഞ്ഞോരെന്‍ ഉണ്ണിമായച്ചേച്ചിതന്‍ മുഖം
മായാതെ മാറാതെയുള്ളിലിന്നും.

മാറിയതെന്മുഖത്തു കാലം വരച്ച മീശയാണു
കണക്കുപുസ്തകം ചികയുമ്പോള്‍ കൊഴിയുന്ന മുടിയാണു
ആഘോഷങ്ങളിലെ കോഴിയും മദ്യവും വലുതാക്കുന്ന
വയറിന്റ്റെ ചുറ്റളവാണു.
ഓരോ ബന്ദിനും കാണുന്ന നീലപ്പടങ്ങള്‍
കന്മഷം കലറ്ത്തുന്നൊരാച്ചിന്തയാണു.
നേതാവു ചൊല്ലിപ്പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങള്‍
ഏറ്റുചൊല്ലുന്നൊരാ നാവാണു.
മാറിയതു നടന്നുതീറ്ത്ത വഴികളാണു.
കാറില്‍പ്പോകുമ്പോള്‍
ചെളിയില്‍ വീഴാതിരിക്കാന്‍ റോഡില്‍ നടക്കുന്നവനെ
തെണ്ടിയെന്നു വിളിയ്ക്കുന്ന മനസ്സാണു.

ഇല്ല ഞാന്‍ മാറിയില്ല, ഞാന്‍ മാറിയിട്ടേയില്ല.
ഞാനല്ല മാറിയതു.
മാറിയതു ഞാനാണു, ഞാന്‍ മാത്രമാണു.
സുഹൃത്തേ,
അതാണോ ഞാന്‍? ഇതാണോ?

പറയുക, എന്താണെങ്കിലും

പറയുകയെന്തെങ്കിലും പ്രിയസഖി,
പ്രണയം ചുവപ്പിച്ച നിന്‍ ചുണ്ടുകളിപ്പൊഴും
സ്വതന്ത്രങ്ങള്‍ തന്നെയല്ലയോ!

പറയുകയെന്തെങ്കിലും
കോമളപദാവലീസമ്പുഷ്ടമായൊരാ ജിഹ്വ
ഇന്നിപ്പൊഴും നിന്റ്റേതു തന്നെസ്സഖി.

കോമളം അംഗലാവണ്യമിപ്പൊഴും നിന്‍ സ്വന്തം
മുഴങ്ങട്ടെ നിന്‍ സ്വരം,
നിന്‍ ജീവിതം നിനക്കു സ്വന്തമാണിപ്പൊഴും.

ആലയില്‍ ചുവക്കുന്ന ലോഹവും
തിളയ്ക്കുന്ന ജ്വാലയും കണ്ടുവോ?
ബന്ധനമൊക്കെയും തകറ്ന്നുതുടങ്ങുന്നു.

പറയുകയെന്തെങ്കിലും,
നശ്വര ശരീരത്തിന്നവസാനത്തിന്‍ മുന്‍പിലുള്ളൊരീ
നിമിഷങ്ങള്‍ ധാരാളമാണെന്‍ സഖേ.

സത്യമിപ്പൊഴും നിത്യജീവനാണു‍
അതിനാല്‍ പറയുക
പറയേണ്ടൊരാ‍ നിന്‍ വാക്കുകള്‍

*****
ഇത് ഫൈസിന്റ്റെ ‘ബോല്‘‍ എന്ന കവിത വായിച്ചപ്പോള്‍, അതിന്റ്റെ ഒരു തോന്ന്യവാസം തര്‍ജ്ജമയാണു. അദ്ദേഹത്തിന്റ്റേതു വിപ്ലവം നിറഞ്ഞ വരികളാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഞാനതില്‍ വേറുതെ വിഷം ചേര്‍ത്തു.
ഫൈസിനെ കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ ഇവിടെ.
അദ്ദേഹത്തിന്റ്റെ കവിതകള്‍ ഇവിടെ.

നീ മാത്രം അറിയേണ്ടത്

ഇതു നിനക്കായി മാത്രം പിറക്കുന്ന ഗീതം
നീ മാത്രം അറിയേണ്ടോരെന് ജാതകം
രാവിതുരുകിത്തീരുന്നതിന്മുന്പ്
ചേക്കേറുവാന് നീ വരുന്നതിന്നും മുന്പ്
പറയട്ടെ പലതുമെന്നോമലെ കേള്ക്ക നീ

പ്രിയമെഴും പത്നിയെന് ചാരത്തു തന്നെയായ്
സുസ്മിതം ഗാഢ നിദ്രയില്‍ കഴിയവേ,
സാധ്വി തന്‍ മോഹനസ്വപ്നത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍
സന്തോഷമായ് കളിയാടിനടക്കവേ
വരുന്നുവോ നീ വീണ്ടും എന്നിലേക്കായ്?

കാണുന്നുവോ നീ അവള്‍ തന്നാലിംഗനം
ഗാഢമെന്‍ ജീവനെക്കാക്കുന്ന ബാന്ധവം
സ്വാമി തന്‍ വിശ്വാസം വരിച്ചിവളുറങ്ങുന്നു
ഞാനോ, വിലാപം ഭയന്നുണറ്ന്നുഴറുന്നു
പ്രിയപ്പെട്ടവളേ,
വരേണമോ വീണ്ടും നിനക്കെന്‍ സമക്ഷത്തില്‍?
കല്പിത പ്രണയകഥയിലെ റാണിയായ് വാഴുവാന്‍

വയ്യ നിന്‍ ഓറ്മകള്‍ വീണ്ടുമാവാഹിക്കുവാന്‍
വയ്യ വീണ്ടുമെനിക്കൊരു പെന്ഡുലമാകുവാന്‍
നീയെത്രമേല്‍ പ്രിയങ്കരിയാണെനിക്കെന്നാലും
തിരിഞ്ഞേപോകുക, ഞാന്‍ നിനക്കന്യന്‍
ഇത്രമേല്‍ കഠിനം മര്‍ത്യജീവിതം ചിലപ്പൊഴീ
നിരാസവും കൂടി സഹിക്ക നാം

ദൈവമേ ദൈവമേ വിഭജിക്കൊല്ല നീയെന്നെ
പ്രിയമാതാവിനോടെന്നപോല്‍
ചേറ്ക്കനീയെന്നെയെന്‍ ജീവിതസഖിയോടും.

പൊട്ട ഭര്ത്താവിന്റെ പ്രാര്ത്ഥന

ഗംഗയായെന്നും ഒഴുകുക നീ സഖീ
പ്രണയ ഗംഗയില് മുങ്ങി നിവരട്ടെ നിന് പ്രിയന്

ചമയങ്ങളെല്ലാം അഴിക്കട്ടെ, നിന്നില്
കഴുകട്ടെ ഞാനെന്റെ പാപങ്ങള് നിത്യവും

നിത്യവും നിന്നില് കുളിക്കുന്നു ഞാന്, വീണ്ടും
സത്യം മറന്നോരോ വഴികളിലലയുന്നു

പാപങ്ങള് വര്ഷങ്ങളായ് വന്നു വീഴുന്നു
വഴികളെല്ലാം വളരെ വിജനമാവുന്നു സഖി

വഴുതുന്നിടത്തെല്ലാം വീഴുന്നു ഞാന്
ചെളിയില് പുതയുന്നിതെന് ദേഹം, ദേഹിയും കുടെ.

വീണ്ടുമെത്തി ഞാന് നില്ക്കുന്നു നിന് മുന്നില് സഖി,
സ്വകാര്യ സമ്പാദ്യമെല്ലാം കഴുകിക്കളയുവാന്

ചമയങ്ങളെല്ലാം അഴിക്കുന്നു
നഗ്നനായ് വീണ്ടും ഞാന് നിന്നിലെക്കിറങ്ങുന്നു

നീന്നെയുണര്താതെ ശ്വാസം ഒതുക്കി ഞാന് മുങ്ങവേ,
ഗംഗേ നീയെന്നെ നിവരാതെ നോക്കുക

പുണരുക നീയെന്നെ, എകാന്തമാം നിന്
ആഴത്തിലെക്കെന്നെ നിര്ദ്ദയം താഴ്ത്തുക

പ്രിയ സഖി, നിന്നിലലിയട്ടെയീ ജന്മം
തീരട്ടെ ജന്മജന്മാന്തരപാപങ്ങള്

ഗംഗയായെന്നും ഒഴുകുക നീ സഖീ
നിന്നിലലിയുവാന് മാത്രമെന്
ജന്മങ്ങളേറെ ബാക്കിയാണിന്നും

മഴയില്‍ നനയുവാന്‍ നീ വീണ്ടും വരിക

പ്രിയ കാതറൈന്‍,
മഴ തോര്‍ന്നൊരിച്ചെറുതൊടിയിലൂടൊത്തിരി
മൌനം പുതച്ചു നാം
നടന്നതോര്‍മ്മയുണ്ടോ സഖീ

ചെറുമരമൊന്നുലഞ്ഞതും
നിന്‍ തളിര്‍മെയ് നനഞ്ഞതും
കാറ്റില്‍ കുളിര്‍ന്നതും സഖി,
മറക്കുവതെങ്ങിനെ ഞാന്‍?

പാതിവിരിഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞൊരാ ചെമ്പക-
പ്പൂക്കളെ നീ മെല്ലെ വാരിയെടുക്കവേ
തിങ്കള്‍ചേലൊത്ത നിന്‍ മുഖവും കാര്‍മുടിയും കണ്ടെന്‍
ചങ്കൊന്നു മെല്ലെത്തുടിച്ചതറിഞ്ഞുവോ

അറിഞ്ഞിട്ടെന്തേ നാം പറഞ്ഞീലന്യോന്യം
നഷ്ടമീ നമ്മള്‍ക്കു മാത്രം സഖീ
ഇത്തൊടിയിലത്രമേല്‍ ഹര്‍ഷം നല്‍കാ‍ന്‍
ഒരു ചെറുവര്‍ഷം പോലും വന്നീലിതുവരെ.

ഇന്നും തുടിക്കുന്നിതെന്നിലെന്‍
ഹൃദയമോ, പറയാതെ പോയൊരു പ്രണയമോ
എഴുതാതെ വിട്ടൊരു കാവ്യമോ, ഇന്നു
നീ അരികിലില്ലെന്ന സന്താപമോ!

കാതറൈന്‍,
വരിക വീണ്ടും, വിജനമാണിത്തൊടി
ഒരു മഴ വീണ്ടും നമുക്കായി വീഴട്ടെ
പ്രണയം തളിര്‍ക്കട്ടെ, എന്നേയ്ക്കുമായ്.

പിരിയാതിരിയ്ക്കാം നമുക്ക്?

പിരിയുവതെന്തിനു നാം, പ്രിയ സഖി കാതറൈന്‍?
നിലാവിനിയും വരില്ലയെന്നോ
നറുപുഞ്ചിരി വീണ്ടും വിടരില്ലയെന്നോ!

പിരിയുവതെന്തിനു നാം, പ്രിയ സഖി കാതറൈന്‍?
കാതങ്ങളേറെയുണ്ടെന്നാലും
നടന്നൊപ്പമെത്താന്‍ പ്രായം കഴിഞ്ഞുവെന്നോ!

പിരിയുവതെന്തിനു നാം, പ്രിയ സഖി കാതറൈന്‍?
പുലരിയില്‍ നിന്‍ കളഭാഷണം
ഹന്ത! കലഹമായെന്നുമേ മാറുമെന്നോ!

പ്രിയസഖി, കൂടെ നീ നില്‍ക്കുക,
നമുക്കല്പാല്പമീ കന്മതില്‍ പൊളിയ്ക്കാം
അന്യോന്യം നടന്നെത്താം,

ഒരേചിരിയിലലിയാം
ഒരൊറ്റ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയിലുപ്പാകാം
ഒരുമിച്ചു വിയര്‍പ്പില്‍ വിളയാം

നിലാവിനിയും വരുമായിരിക്കും സഖീ
നറുപുഞ്ചിരി നിന്‍ മുഖം ദീപ്തമാക്കും
നല്‍ചിരിയിലെന്‍ സന്താപം ബാഷ്പമാകും

പുലരി വരുവായ്
മെല്ലെ ഞാന്‍ കണ്‍കള്‍ തുറക്കവേ
പ്രഭാപൂരമായ് നീ മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞിടട്ടേ.

ഓര്‍മ്മയിലുള്ളത്

വിരഹിയാം കാറ്റും ഞാനും ഇപ്പുഴയും
എത്രമേല്‍ പുരാതനം നിന്നോര്‍മ്മയും
കൂട്ടിരിപ്പൂ വീണ്ടും ഒരു ഡിസംബറിന്‍ രാത്രിയില്‍
ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ, പ്രിയസഖി കാതറൈന്‍?

പ്രണയിനീ, നമ്മളീപ്പുഴയുടെയക്കരെ
മറ്റൊരു രാവിലേകാന്തമാം സ്വപ്നസൌധം പണിഞ്ഞതും
അന്യോന്യം ഗാഢഗാഢം പുണര്‍ന്നതും,
വേപഥു പൂണ്ടതും
പുതുഹിമധൂളിയില്‍ കുളിര്‍ന്നതും
“ആഹാ വിന്റര്‍“ എന്നാര്‍ത്തതും
നമ്മളല്ലയോ

പ്രണയിനി കാതറൈന്‍,
എന്തുകൊണ്ടെന്നടുത്തില്ലനീയിന്നെന്ന
ചോദ്യമൊരിക്കലും ചോദിക്കയില്ല ഞാന്‍
എങ്കിലും,
“എന്തുകൊണ്ടവള്‍ എന്‍ദൈവമേ ദൈവമേ“
എന്നാര്‍ക്കുന്നു നിഷ്ഫലം ഹൃത്തടം.

ഹൃദയം പണ്ടേ നിലച്ചുപോയ് ഓമലേ,
മോഹമുദ്ഗരം തല്ലും താളം കേള്‍പ്പുതാന്‍ നിരന്തരം.
പ്രിയസഖി കാതറൈന്‍, ഞാനോര്‍ക്കുന്നു നിന്നെ
വരുസഖി, വന്നെന്‍ കൈ പിടിക്കുക
ഗാഢം പുണരുക
എന്നെയീ കാണാക്കയം കടത്തുക

തിരിച്ചു വരവ്

പുനരര്‍പ്പിതം ജീവിതം
ഏകാന്തധന്യം നിമിഷം

പ്രണയിനി കാതറൈന്‍,
നീയിന്നറിയുകയില്ലീ കാതരന്‍ രമണനെ

മാഞ്ഞുപോയ് നഗരവും നിലാവും
നിശ്ശബ്ദ സ്പര്‍ശവും നിശയും വിലാപവും
നിന്‍ സ്നിഗ്ധ മാധുര്യമൂറുന്നൊരോര്‍മ്മയും

മായാത്ത മറയാത്ത പ്രണയം നിറച്ചൊരെന്‍ കാരവന്‍
അയ്യോ! മറഞ്ഞുപോയ് ഏകാന്തമാം മരുഭൂവില്‍.
പ്രണയനൂല്‍ നൂറ്റു ഞാന്‍ തീര്‍ത്തൊരാകംബളം
തൊടുകില്ലൊരിക്കലും നിന്‍ പാദപങ്കജം.
അണിയില്ലൊരിയ്ക്കലും നീ,യെന്‍
ഹൃദയതാപം പഴുപ്പിച്ച കങ്കണം.


എങ്കിലും ഞാനെത്തുന്നു, പ്രണയിനി കാതറൈന്‍.
ഞാനെത്തുന്നിതാ
നിന്‍
നിറമാര്‍ന്നൊരാച്ചെറുചിരികാണുവാന്‍
ചെറുവിരലൊന്നുതൊട്ടുതലോടുവാന്‍
നഷ്ടജീവിതം വീണ്ടും
നിന്‍ സ്നേഹത്തളിര്‍മഴയാല്‍നനയ്ക്കുവാന്‍

പ്രണയിനി കാതറൈന്‍,
ചിരിക്കൂ - മെല്ലെയാ സ്മരണകളെന്നില്‍ പുലരട്ടെ നിശ്ചയം
ചിരിക്കൂ - മെല്ലെ ഞാന്‍ എന്നെയൊന്നൊര്‍ത്തിടട്ടെ.

ഓം ഹരിശ്രീ ഗണപതയേ നമ:

Where is London?

Right now, I am sitting in my small apartment in South India, watching the intermittent rain that stops us from just getting out and enjoy our free day. The month of Thulam is up and we are expecting heavy rains with blitzkrieg. But this rain is nothing but a bother. No enjoyment. But still, the day is perfect to listen to the silky voice of Hariharan and Chithra. Have you listened to the album "Malhar"? You should, if you are a fan of slow, melodious tunes.

But that was not the topic of the day. I was supposed to be in London this very moment. An official invitation is received last week to reach London within a week's time. Where is the Visa? No visa. Had to apply for one. Where is the necessary documents? They had to come from UK. Waiting. But that was amusing. And I made a discovery in the process of applying for a UK Visa: It is not just the Indian government agencies that dis-informs you regarding various matters. Search the web regarding the size of photograph to be used while applying for a UK visa. 45mm x 35mm. Even in the application forms available from VFS websites(who is the British High Commission's Commercial Partner) stipulates this measurement. But the whole lot of photolabs who specializes for this kind of photography knows better. They advice you to take a 50mm x 50mm size photo. And , they are right. It should be 50mm x 50mm with only white background.
Now again waiting. If everything goes well, coming weekend, I HAVE TO go to UK. With a very low allowance, which I am afraid won't help me much while in UK.

ഞാന്‍ എന്താ ഇങ്ങനെ?

അറിയില്ല. എത്ര നാളായി ഈ ബ്ലോഗ് ശരിയാക്കണം ശരിയാക്കണം എന്നു വിചാരിക്കുന്നു. മലയാളം ആയാലും ഇങ്ഗ്ലിഷ് ആയാലും, എന്തെങ്കിലും എഴുതുക. ആരു കാണാനാ? ആരെങ്കിലും നല്ലതു പറയുമോ?
കാര്യം അതാണ്‍. അംഗീകാരം എന്ന സാധനം. അതില്ലേ, ഒന്നും നേരാം വണ്ണം നടക്കില്ല. പക്ഷേ, അംഗീകാരം വിടു. കേവലം അനശ്വരതയിലേക്കുള്ള ആദ്യപടിയായി ഒരു ബ്ലോഗിനെ കാണാമോ? എന്നു ചോദിച്ചാല്‍, പറ്റുമായിരിക്കും. ശ്രമിച്ചു നോക്കാം. ആരെയും ബോധിപ്പിക്കേണ്ടല്ലോ.